Nie wiem, czy pamiętacie Łebskiego Pawia z Wrakowa... Taki krytyk nie bardzo udany, który czasem coś zjedzie w Dzienniku Silnowolskim, czasem zaś poudziela się pod pseudonimem na trawicowym forum Oszałkopałkiewicza.
Ten to własnie Łebski najgorszych podglądając, szlify zdobywał. Tak mówią. Opowiadają na przykład na Wrakowskim Rynku wozacy, że w branży nazwano go "Czarnym Pawiem", sprzeczne tego przyczyny podając: a to kolor podniebienia, a to znów ciemności we łbie, niektórzy zaś wiążą ksywę z historią, jaka wydarzyła się kiedyś, gdy Łebski przyczaił się na podsłuchach dwóch bardzo złych, bezwzględnych dla Sztuki Żywej, krytyków europnych - Brata Ratkowskiego zwanego Wielkim Przedcwelem i Francesca Impotente, nigdzie nie ruszającego się bez czterech groźnych węży, gotowych w każdej chwili największe dzieło obryzgać straszliwym jadem i brudami z prania. Podobno Łebski wytatuował sobie nawet takiego węża w miejscu intymnym...
Ale wróćmy do tematu... To znaczy: sami se wróćcie, bo ja lecieć już muszę.
Nie było lepszej hooliganki nad "P. Dzieci z Ańdrajchu".
Gazety codzienne wyły tytułami: "P. Dzieci przedziurawiły Arkę w Gdyni!", "P. Dzieci zawróciły Wisłę kijami!" czy też "P. Dzieci z Ańdrajchu oślepiły Widzew!"...
I kto by pomyślał, że największą bandytkę meczową w kRaju uprawia trójka byłych najlepszych uczniów starej Dobrowolskiej: Henio Jelenio, Buła Sekuła i Biedrona Stona. Takie niezdary... Przecież nawet na Wu-eFie mieli problemy i nieraz musiała wstawiać się za nich u straszliwego Mizerskiego, magistra od fikołków zresztą...
Fikołków-Mikołków, jakby się ktoś pytał.
Cholera, nieźle wylądowałem - pomyślał. Ciekawe, czy jest tu czym oddychać..?
Łączności jak nie było, tak nie ma, nie wiem nawet, czy obudziłem się o właściwej porze... Heh, nie mam żadnej pewności, że w ogóle się obudziłem. Może wciąż lecę zahibernowany gdzieś miliardy mil od Ziemi, a cała ta czerwona planeta to jeden z dziwnych snów zamrożonego mózgu..?
No, nic - trzeba wziąć głęboki oddech i pomyśleć.
Taaak... W sumie nie wygląda to dobrze, ale przecież nienajgorzej. Niewątpliwym pusem zaistniałej sytuacji jest z pewnością to, że ich tu nie ma, cha cha cha... Chociaż: czy na pewno ich nie ma..?
Nagle poczuł szarpnięcie mocne, jakby sto diabłów za linkę pociągnęło... Zamarł na sekundę. Przerażony tą ciszą, rozpaczliwie odganiał natrętną myśl, że może oto właśnie zmarł. Oto własnie serce nie przedłużyło kontraktu i nigdy już nie pozna, co na haczyk wreszcie mu się zaczepiło...
Ale nie... Głośny, lecz jednostajny rytm w uszach dotarł wreszcie do jego zamrożonej świadomości: serce, wierny sługa, wciąż pracuje.
Dłonie zaciśnięte kurczowo na wędzisku odebrały pierwszy świadomy sygnał wysłany z głownego centrum dowodzenia: Trzymaj! Trzymaj się!
Jak Cindy R. Elka sprzątała, to aż szczotka się prężyła i dywan stawał, a wiadro przyjemnie brudną wodą bulgotało!
Polubiło ją radyjko, a zwłaszcza popularny prezenter porannego programu dla starych matek, który co rano usiłował piosenką swą cichą, skrywaną miłość wyszeptać. Niestety, linia programowa audycji daleka była od skoczno-mlecznej, przez Elkę akceptowalnej, a ładne kawałki tępiono tam straszliwie. "Stare matki" - tłumaczono - "nie ufają aniołkom pyzatym, stare matki na innego anioła już czekają..."
Choć bardzo się starał i strasznie z szefostwem o każdą piosneczkę wojował, nie zwróciłaby Elka na niego uwagi nigdy, gdyby nie...
|
Copyright © Money.pl